برنامه :راهپیمائی الموت به سه هزار تنکابن   

 

زمان : آبانماه 1384

 

مکان : الموت – گردنه پیچ بُن

 

اعضاء شرکت کننده :

1-   منصور غلامی ( سرپرست )

2-   حبیب قلعه ( کمک سر پرست)

3-   محمد کاظم زاده

4-   علی خالقی (ترابری)

5-   محمد علی ماکوئی ( امداد گر )

6-   حجت محرابی

7-   علیرضا محمدی (فیلمبردار)

8-   سید وحید حسینی )عکاس)

9-   بهنام ابوطالب یار

  محمد محرابی

  امیرضا قلیچ خانی

  علی افشاری

  مازیار شفاعتی

 

 چیزی بیش از این نیست که ما به راه زده ایم ، از کجا آمده ایم در شهر گرفتار ، چه فرق می کند ، حال  به هوای با هم بودن باهم به هوا زده ایم .

                                                               

     صبح است ، گرد آمده ایم که در راه شویم سوی آبیها ، سوی سبزیها ، قرمز و زردها . حرکت ، خنده هایی از ته جان مایۀ بودن و ما را تنــــــی همراه شدند که از دوست می آمدند . از محبت بردل ، کهنه بودند و آشنا ، با صفا در بیراه .

                                              

 

     حبیب است یک دوست ، آشنا با منصور با مازیار ، محمد – من همراه با بهترین نامها از بهنام و  وحید ، حجت و امیر تا محراب خورشید ، علی ، محرابی و زاده کاظم ، ما هستیم که روی پیچها از صفای یک یک روستا ها گذشته ایم ،کوله بارمان گر چه سنگین است قدمهایمان سبک ، ابریم ، آسمانیم ، چنان آبی که اشکِ چشمی حسرتمان می کشد.

           

                 

                               

زاده عقاب از آشیانه عقاب می گوید. منصور می گوید اینجا باد دارد  آنجا مِه نخواهد داشت ، گوش میکنیم پیر است ، سالهای تجربه همراه ماست با زانوهای استوار در شیب در سراشیبی میرود ما پی او خاطره ثبت می کنیم.

                                  

صدای ساز می آید ، هوایی از نای گرمی می گذرد ، چپ میرود ، راست می رود ، صدا می شود که شادمان است . مرا ببوس ، میرقصیم ، چه شادیم از شادمانی ، از شور دیدارِ درختی ، جای پای چوپانی از بوی علفها خرسندیم ، از صافی آب چشمه سار ، خنک می خندیم. تمام جانمان را آب می کنیم تا شب ستاره بشماریم.

                               

پی هم می دویم  ، زیر پای هــــم می غلطیم ، لگد مال ابرها شده ایم و در یک قاب می نشینیم تا ثبت زمان شویم ، می خوانیم از گیلک مازن ، از رود و گذشت شب که عجب خاطره می نوشیم ، دور می کنیم کدورت  ، سنگ صندلی می کنیم  ،  چادر  مهربانی  را تا بیخ  می بندیم  .

                           

  صبح  که  می شود ،  چنان  تازه  از خواب

 خوش می خیزیم که گویی خوابیم در بیدار بیداری  پیچ میخوریم ،

پیچ می شویم  ، سه هزار دره گذشته باز می رقصیم .

چه شعف در جان لانه کرده وقتی درخت پیر بلوط تو را می نگرد

 تا مبادا ساده بگذری از افرای ، همسایه نارون .

            

 مگذر تند از این قرمز و زرد ،

مشو غمگین زمان که چرا خورشید رفت.

شیب تند یک جنگل ، تاول پای  خراشیده و  بوته های  آلو ، ازگیل و کلیک ، رختخوابی  از  برگ ، کوههایی بی مرگ ، تیغه نوری در لای درختان خسته ، جای پای یک خرس ، زالزالک های بی کس ، خط یک دره تا رود ، به هوا رفت تن یک دوست تا بخندد دیگر دوست.

                                       

 

تا سفره یک خانه ، بهنام و بهانه ، تا دریا دریا ...

 

                               

             

 مهربان یاد سفر ، مهربان یار سفر همچو شیرینی یک خواب ابر

                        همچو باران به تن عاشق پیر

                                                   مانده  بر قاب زمان

                                                                       یک تصویر

 

                                                   

 

       به امید روزهای بهتر